University of Tehran Journal of Contemporary Islamic Studies 2645-3290 2 1 2020 01 01 Orientalists and the Evolution of Shī‘a Exegesis Hermeneutic: A Case Study of Todd Lawson خاورشناسان و تطورات هرمنوتیک تفسیری شیعه؛ مورد‌پژوهی آرای تاد لاوسن 105 124 75056 EN Alī Rād Associate Professor, Department of Qur’ānic and Ḥadīth Sciences, College of Farabi, University of Tehran,Qom, Iran Journal Article 2019 06 10 Todd Lawson – a contemporary orientalist – tries in his <em>Hermeneutics of pre-modern Islamic and Shi'ite exegesis</em> to describe and evaluate the types and evolutions of the Twelver Shī‘a exegesis hermeneutics. According to this article, the Twelver Shī‘a exegesis has comprised of four types from its beginning to the contemporary era, including authority-oriented, compromise, mystic-inward (hermeneutic deafness), and philosophical/authority-oriented. The hermeneutic change of the Shī‘a in the interpretation of the Qur’ān from Imām to the exegete and its combination with the mystic and philosophical approaches are the qualities of the second, third, and fourth eras. The evolutions made in the four eras of Shī‘a hermeneutics have been influenced by the cultural-political conditions of the Shī‘a community, the rise of Shī‘a scientific elites, and the effects of Mu‘tazila, mystic, and Sunnī esotericist approaches on the Twelver scholars. In this regard, the role of Shī‘a governments such as Buyid and Safavid dynasties and the rise of scholars such as Sayyid Murtaḍā, Sayyid Ḥaydar Āmulī, and Mullā Ṣadrā have had outstanding effects on the formation of new hermeneutic types. This article presents Lawson‘s viewpoints and demonstrates their shortcomings. تاد لاوسن از خاورشناسان معاصر، در مقالۀ «هرمنوتیک تفسیر پیشامدرن اسلامی و شیعی»، تلاش دارد گونه‌ها و تطور تاریخی رخ‌داده در هرمنوتیک تفسیر شیعۀ دوازده­امامی را توصیف و ارزیابی کند. بر پایۀ این مقاله، تفسیر امامیه از پدیداری تا دورۀ معاصر، چهار گونه هرمنوتیک ولایت‌محور، مصالحه، عرفانی – باطنی(ناشنوایی هرمنوتیک) و فلسفی–ولایی را گذرانیده است؛ چرخش هرمنوتیک شیعه از امام به مفسر در تبیین قرآن و عجین شدن آن با رهیافت‌های عرفانی و فلسفی، از ویژگی‌های دوره‌های دوم تا چهارم محسوب می‌شود. تطورات رخ‌داده در ادوار چهارگانۀ هرمنوتیک شیعی، از اوضاع فرهنگی-سیاسی جامعۀ شیعی، ظهور نخبگان علمی شیعه، و اثرپذیری عالمان امامی از رهیافت‌های اعتزالی، عرفانی و باطنی اهل سنت متأثر بوده است. در این میان، نقش حکومت‌های شیعی مانند آل­بویه و صفویه و ظهور عالمانی چون: سَیَّد مُرْتَضی، سَیَّدحِیْدر آمُلی و مُلاصَدرا، در شکل‌گیری گونه‌های جدید هرمنوتیک برجسته به ‌نظر می‌رسد. در این مقاله، دیدگاه‌های لاوسن مطرح و کاستی‌های آن نشان داده شده است. https://jcis.ut.ac.ir/article_75056_92b06cc8852e1fafa9a065254dcd0b21.pdf